Eureka!

Ik had een klein eureka momentje zonet. Vanmorgen passeerde ik onze huisbibliotheek (o ja, een heuse boekenwand vol) en maakte ik me de bedenking ‘verdorie, het afgelopen jaar kropen er wel héél veel boeken de kast binnen’) De boekhouder zal denken ‘allé, weer een bol.com factuurke’ erbij, eentje meer of minder 🙂

Maar liefst 5 exemplaren kwamen vorige week toe, leve intervisie momenten, niét goed voor de portemonnee, wél deugddoend voor mijn kennisverslaving. Oeps.

Ik nam “Hoe word je alles” van Emilie Wapnick als eerste van de stapel. Uit persoonlijke interesse. De eerste pagina’s waren er BOENK op. Ik verklaar me nader en citeer:

“Ik begon geleidelijk aan een patroon in mezelf waar te nemen. Ik merkte dat ik graag iets nieuws oppak, daar dan volledig in opging en gretig elk stukje informatie erover opzoog dat ik te pakken kon krijgen. Zo maakte ik een paar projecten af die me mateloos boeiden. Maar na een paar maanden (of jaren) zwakte mijn belangstelling af en richtte ik me op een nieuw spannend onderwerp waarna het hele proces zich herhaalde. Zodra ik ergens goed in was, trad onveranderlijk de verveling in.”

“Die houding (door iets gefascineerd worden, erin duiken, er bedreven in worden en dan belangstelling verliezen) baarde me zorgen.”

Heeft die dame het over mij? 🙂 Een beetje verder in het boek staat de -onnozele- vraag: “Wat wil je worden als je groot bent”? Inderdaad, alsof er maar 1 optie mogelijk is. NOT. Ik herinner me het nog alsof het gisteren was. We moesten er een opstel over schrijven: “In 2000 ben ik groot”. Ik wou toen minister worden én een boerderij hebben met véél dieren. Really. Toen ik 18 werd, koos ik voor de opleiding Bestuurskunde en adopteerde ik 2 straatkatjes. Zie je het patroon? Een jaar later ging die opleiding in de vergeetkist en de katjes naar mijn moeder. Op naar het volgende.

Ik probeerde zowat alles in mijn jeugdjaren. Scouts, muziekschool, jazzdans, volleybal maar vond nooit echt mijn draai daar. Als ik er nu op terugkijk vond ik de bibliotheek nog het boeiendste van al. 2 keer per week op en af. Beetje nerd als ik het zo schrijf maar het blijft wél een patroon als ik nu onze huisbib bekijk.

Een multipotentialist heet het blijkbaar. Generalist enzo. Het heeft een naam! En er zijn er zo nog zoals ik! Hoe abnormaal heb ik me jaren gevoeld toen vrienden me vroegen ‘wat doe jij nu eigenlijk? Of met wat ben je nu bezig?’ Ik draaide van project naar project en wisselde hobby’s af zoals broodbeleg: me smijten in de naaimicrobe, breien, plotten noem maar op. Ik blonk uit, hield blogs bij om nadien weer af te sluiten. Zucht. Het heeft een naam. Multipotentialist. Hoe schoon. Hoe passend.

Nu begrijp ik waarom freelancen me zo goed af gaat 🙂

9200000079530348

Raak…wat je optilt

CoachingLab bestaat 1 jaar. Zotjes. We hebben lang gesleuteld aan de richting en ondertussen weet ik dat het goed zit. Blijf zo dicht mogelijk bij jezelf zei een wijze collega-vriendin (hé Kim 😉 ) Ik week soms af, ging over mijn grenzen en ontdekte waar ik sterk in was (of juist helemaal niet).

Er vloeide een mooie richting uit: faciliteren in persoonlijke groei. En niet alleen op vlak van kwaliteiten maar ook op vlak van wellbeing. Draag niet alleen zorg voor je kennen & kunnen, maar ook voor jouw “zijn”.

Ik nam de proef op de som. Volgers weten dat ik vorige zomer al door een eigen groeibad ging. Wil je mensen ondersteunen in hun groei, dan moet je er verdorie zelf volledig staan. De mind zat vrij goed. Maar “de tempel” aka ‘the body’ kon wel eens een facelift gebruiken. Want die twee hangen aan elkaar, willen of niet. En voor diegene die me iets beter kennen: ” ’t is alles of niks” 🙂 DUS men testte het uit.

  • Ik zwaaide alles wat vliegt, zwemt, rondloopt vaarwel op mijn bord. Mijn hamburgerverslaving onderging een stille dood. Hello veggi!
  • Dankzij biofeedback ontdekte ik dat mijn dag/nachtritme tiptop zit alsook mijn immuniteit, maar dat mijn darmen best koppig zijn en ongewild met mijn energie gaan lopen. Ze houden niet van oa vlees en kip (check) en… wijntjes/bier/gin/… (damn) Hello detox & supplementen. Ik ben nu één van de zovelen die bokaaltjes staat om te draaien in de AH en etiketten met een vergrootglas zit te inspecteren op “bucht”. Zucht. Alles of niks Sofie.
  • Als je overigens zwart op wit “overprikkeling” in de brains ziet staan, besef je dat de eigen filter heel veel opvangt (duuuuh, dát maakt me dus zo moe op het einde van de dag sinds ik fulltime coach & develop) Sensoren dus op 100%. Check.
    Hoogsensitief wordt ineens niet meer een-ver-van-mijn-bed verhaal. Het liet me beseffen dat ik naast de ratio mijn buikgevoel a-l-t-i-j-d moet volgen en mijn interpretatievermogen verbaal & non-verbaal extreem goed werken. En me vermoeien. Ik zoek werkelijk achter álles de ware boodschap. Grotere groepen zijn voor mij killing. Nu weet ik waarom. Te veel impressies, te veel geluid en energie. En de nood om te connecteren wat dus helemaal niet lukt zo. En ik die dacht dat het met ego te maken had. Not.
    Een-op-één coachings, assessments, developments, passen dus perfect in het plaatje. Lezingen, workshops in grote groepen NIET. Laat ik me toch verleiden, spreek me hier ajb over aan 🙂
  • Niet verwonderlijk dat ik al voor de biofeedback spontaan yoga opzocht. Het maakt me zo rustig. Ik hoef naar niks te luisteren dan naar mijn eigen ademhaling. Rust. Stilte. Geen gedachten. Geen emoties van anderen. Me niet afvragen “zijn ze mee?” “zien ze de link nu éindelijk zelf?” (niet gemakkelijk, resultaatgericht zijn met een helicopterview en in coaching werken by the way)
  • Last but not least: positive thinking. Door dit nu al zo lang te oefenen met coachees, zit het ondertussen ook ingebakken in mijn eigen brains. Dit is de mooiste groei die ik heb ervaren het afgelopen jaar. En ook dagelijks oefen (je leest het goed: oefenen. Blijvend onderhouden. Bij elke verandering of stresspiek is ons brein er op voorzien juist négatief te gaan denken)

Energiek en veerkrachtig in het leven staan is hard werken. Een positieve ingestelde persoonlijkheid is een belangrijke voorsprong. Maar je hebt ook tonnen zelfzorg nodig. Zelfzorg vergt moeite. Ga op tijd slapen, respecteer je nachtrust, beweeg voldoende, eet gezond. En sta positief in het leven. Is dat moeilijk, train er dan voor of laat je ondersteunen. Ik beloof je plechtig dat de impact ZOT is. 80% heb je zelf in de hand! Zoek wij JIJ bent. En wat JIJ wil.

Doe de test: stel jouw agenda open en stel je bij elke activiteit werk én privé de vraag: wat doe ik moeiteloos én met volle goesting…

Sofie.

Ps: ik ben zelf ook nog niet rond. Mijn kleine doel is kritisch elke opdracht die op mijn pad komt bekijken. Mijn checklist:

  • Brengt het groei voort bij diegene die ik ondersteun?
  • Zorgt het voor voldoende cascade in hun eigen omgeving en/of team?
  • Is er balans in energie geven & energie nemen vooraleer volmondig JA te zeggen (rhm grootte groep, locatie, subject, timing, …)
  • Groei ik er zelf van? (extrinsieke motivatie mag nu meer op de achtergrond komen wat in de opstart van CoachingLab natuurlijk iets moeilijker lag)

Ready Set Go!

 

 

 

 

Eeny, meeny, miny, moe

Een blogje over “some serious decision making”.
Ik ben ook zo eentje van-die-generatie. Teveel keuze. Teveel opties. The fear of missing out of zoiets.

Het topic is HOT. Dertigers die langdurig uitvallen. Die de balans niet meer vinden tussen werk, gezin en hun sociaal bestaan. Toen ik het bericht op de radio hoorde kon ik -raar maar waar- ook geen keuze maken. Was ik nu triest dat er zo een grote meute het niet meer aan kan? Of moest ik nu blij zijn dat dit *oh yes, bring it on* meer business betekent als loopbaan & stresscoach?

Ik zit er middenin als 34 jarige met 2 kinders. Ik combineer god-weet-hoe-veel opdrachten omdat ik het, eerlijk waar, állemaal interessant vind. En probeer op een aanvaardbaar aantal dagen aanwezig te zijn aan de schoolpoort. En in de vakantie. En dan NOG piekt het. Want ik wil ook wel die éne toffe opdracht doen. Én bij mijn kinderen zijn. Én gezond koken. Én een goede partner zijn. (en en en, je weet wel hé). Mijn grootste dilemma deze vakantie: welk recept maak ik eerst uit de 4!!! (really?) Sandra Bekkari kookboeken die ik net ontdekte. En dan mag ik blij zijn dat ik sukkel met zulke onnozele keuze issues.

Ik zie het veel in de praktijk: mensen die out zijn omdat ze de balans kwijt zijn. Ze functioneren nog voor hun gezin (thank god, dat is de prior hé mensen) maar de rest kan in het zand bijten. Als coach parkeer ik gemakkelijk. Ik ben de spiegel, maar neem niks mee naar huis. Maar in mijn eigen rol – Sofie zijnde, heb ik soms moeite om in mijn omgeving niet gewoon ronduit mijn mening te zeggen tegen vrienden die het en-en-en verhaal duidelijk met zich meedragen en ready to crash zijn.

Je ziet het c-o-n-s-t-a-n-t: mensen wiens agenda overloopt. Met vanalles en nog wat. Ik hoop ten zeerste dat het dan allemaal dingen zijn die ze graag doen. En niet omdat het moet, omdat het zo hoort, omdat ze anders het gevoel hebben niet van tel te zijn. Het maakt me droevig dat eigen vrienden forfait geven omdat ze te lang zijn blijven hangen op één of ander feestje. Want ze willen én fun die avond hebben én fris zijn voor het volgende feestje. NOT.

Met mate mensen. Weloverwogen. Soms eens neen zeggen. Soms eens *blank space* laten in de agenda. Of voldoende space. Intenser genieten. We doen het onszelf aan de balans verliezen. En voor wie? We doen ons eigen geen respect aan en al zeker niet de mensen rondom ons.

Sla eens jouw agenda open en bekijk de komende weken. Wat zijn moetjes, magjes en I-really-looking-forward-to-it momenten? En plan de volgende keer iéts bewuster in. Met witruimte. Voor wat rust. Of onverwachte afspraken. Dát zijn de mooiste.

Ps: míjn agenda is leeg morgen (jippie! benieuwd hoe m’n dag er zal uitzien) en zondag bewust intens genieten met vrienden. Eén activiteit. Zonder haast. Zoals het hoort om de batterijen weer op te laden voor een nieuwe lading keuzestress. #leadbyexample

 

images

Yes, stress!

Ik zit er al even op te kauwen, een blogpost over… stress…and the fun of it.

Het woord slaat me rond de oren. Binnenkort start een bijscholing bij Huis voor Veerkracht en ik zit middenin een onderdompeling over burn-out/bore-out en de link of het verschil zijnde met stress. Ik dacht…laten we eens een summary maken zodat iedereen – maar ook écht iedereen – eens en voor altijd weet dat stress OK is!

No panic, ik predik geen overvolle agenda (maar bon, hier helpt het wel, I’m a piek performer en functioneer pas optimaal in overload) maar de eerste stap is te weten dat iedereen op elk zijn manier stress ervaart. De kunst is de trigger te ontdekken. En hulpbronnen te zoeken én in te zetten. Voilà, dat is het. No rocket science.

Ik verklaar me nader.

Stress is gezond. Positieve stress dan toch. Te herkennen aan:

  • een lichte kriebel in de buik – ik ben wat onzeker maar dénk dat ik het wel kan. Vb: een presentatie geven, een nieuwe taak voor de eerste keer uitvoeren, bij de baas geroepen worden (en stop de veronderstelling, my god, het hoeft niet altijd voor een schop onder ’t gat te zijn), op de snelweg rijden,…
  • een blosje op de wang
  • lichte pieker in het hoofd

! Positieve stress is OK. Die is nodig, om je alert te maken, om je te laten GROEIEN. De meeste mensen hebben een afkeer voor verandering…want dat brengt “stress” met zich mee…maar probeer eens de verandering te zien als een groeimoment. Accepteer die kriebel in de buik en weet dat je binnenkort iets nieuws onder de knie zal hebben. Wat saai om héél de tijd in onze comfortzone te zitten.

Eerlijk, een “no stress” leven is p*kke saai.

Opletten wanneer positieve stress omslaat naar negatieve stress. Te herkennen aan:

  • een opeenstapeling van stressmomenten die je niet meer kan kanaliseren. Te veel prikkels. Je slaat tilt (slecht slapen, kwaaltjes,… allé bon, je krijgt het dus moeilijk om deftig te functioneren)
  • je bent niet meer in staat hulpbronnen te herkennen of aan te spreken en slaat tilt.

Ervaar je lichamelijke kwalen (chronisch piekeren, langdurige slaapproblemen, lichamelijke kwalen,…) wees dan ALERT. Neem een expert onder de arm om te bekijken wat de triggers zijn en welke hulpbronnen je kan inschakelen om de negatieve stress weer af te bouwen.

Mijn boodschap: accepteer stress in je leven. Zolang je er mee om kan (lees: door beweging, gezond eten, sociaal contact, gesprekken met partner/vrienden/familie, fun stuff die je energie geven,…) mag je blij zijn dat je stress ervaart. Je groeit! Yes!

Maar als je je hulpbronnen niet (tijdig) kan inzetten, is het opletten geblazen. Roep dan assistentie in om in kaart te brengen wat jouw mentale en/of fysieke energie vreet en om weer vat te krijgen op wat energie gééft. Doel: de hefboom weer in evenwicht krijgen.

Voor wie zin heeft in concrete oefeningen om negatieve stress om te buigen: In het nieuwe boek van Elke Van Hoof “Stress & Burn-out” staan er giga veel leuke toegankelijke oefeningen. Ik gebruik ze zelf ook in mijn sessies voor wie er graag mee aan de slag gaat – liefst preventief maar zeker als het water aan de lippen staat.

x

480547-Paulo-Coelho-Quote-The-adrenaline-and-stress-of-an-adventure-are

 

 

Naar de slachtbank

Heavy titel denken jullie?
Helaas, de meesten onder ons brengen regelmatig anderen naar de slachtbank.

  • Met (voor)oordelen
  • Mogelijks gekleurd
  • Mogelijks onwaar
  • En mogelijks met een lekker smeuïg sausje erover zodat het vuurtje snel verspreid

Afgelopen week postte ik een update op Linkedin hoe ik coaching tot nu ervaar en welke impact het heeft op mijn eigen “mens-zijn”. Hoe neutraal kijken én reageren in conversaties zoveel misverstanden & conflicten kan doen vermijden. Iedereen heeft een verleden die hij/zij meeneemt. Elkaar begrijpen en respecteren door écht te luisteren naar de boodschap, maakt communiceren zoveel mooier. Zonder te (ver)oordelen.
Meer dan 10.000 views… onvoorstelbaar.

En toch viel ik deze week ver van mijn stoel.
Van een publiekelijke (online dan nog wel!) slachterij.

Het is “no biggy” om neutraal te leren communiceren, perfect hoeft het niet te zijn maar de intentie zou al een mooie start zijn. Maar eerst: spreek de persoon eens aan. Communiceren kan alleen met meerdere partijen…anders is het slachterij. En dat willen we niet hé.

  • Regel nummer 1: we houden ons aan de feiten en zijn zelf verantwoordelijk hoe we deze interpreteren.Wat is het verschil tussen ‘Je bent duidelijk kwaad‘ en ‘Het lijkt me dat je kwaad bent?‘ Iemand die er kwaad uitziet heeft misschien gewoon een slechte dag en kan even niet meeleven met jou; dat heeft niet noodzakelijk iets met jou te maken.De feiten van jouw perceptie erop scheiden, is een eerste stap. Zo geef je de andere persoon ruimte om duidelijk te maken wat hun standpunt is, zonder zich te moeten verdedigen. ‘Je lijkt me kwaad, klopt dat?
  • Regel nummer 2: Beschrijf jouw gevoel. Je mag gerust kwaad, ongerust, teleurgesteld, verdrietig, jaloers zijn. Maar schuif de schuld niet in de schoenen van de ander! Je ervaart deze dingen door jouw interpretatie, neem dat mee in je communicatie. ‘Je bent voor de derde keer te laat deze week, ik ben eigenlijk een beetje teleurgesteld.‘. Daarmee geef je de ander ook ruimte om mee te leven met jou, in plaats van zich onmiddellijk te moeten verdedigen. Toon hoe jij de situatie ervaart, en je zal in de meerderheid van de gevallen begrip en respect krijgen.
  • Regel nummer 3: Achter een gevoel zit een nood. Je wil veiligheid, waardering, respect, samenhorigheid, orde, zelfexpressie… Druk ook deze nood uit, zodat de ander weet waarom je je verveeld voelt bij de situatie.
  • Regel nummer 4: Stel iets voor dat jouw noden zou vervullen. Maak het concreet, en zorg dat er met ja of nee op geantwoord kan worden. ‘Ik wil graag hebben dat je vanaf nu op tijd komt‘ is geen suggestie, het is een eis! Bovendien klinkt het niet erg aanlokkelijk. Beter zou zijn ‘Zou je in het vervolg op tijd kunnen komen?

Tuurlijk is het OK om jouw mening te geven. Maar het wordt minder hard en meer neutraal als je bovenstaande in het achterhoofd houdt.

Toe te passen thuis, met jouw partner/kinderen/ouders,… maar evenzeer op het werk. Byebye teamconflicten. Byebye openbare slachtingen op hln.be, facebook,… Ik pas vriendelijk. Jij ook?

d522c2fe1f8e5fdc1828531fd205923f--class-quotes-daily-quotes

Picture Perfect?

Bloggen vanuit Frankrijk, het is eens iets anders. Afgelopen twee weken dompelde ik me volledig onder in een zelfonwikkelingsbad. Ik had me voorgenomen in 2017 extra aandacht te geven aan persoonlijke groei, maar dat het zo een intensief traject ging worden, daar sta ik zelf van versteld.

Het principe is eigenlijk poepsimpel: een goeie coach belooft trouw aan de basisattitudes. Horen, zien en zwijgen wordt dan: de boodschap verstaan tussen de regels door, helder waarnemen en je mening voor jezelf houden. Jouw realiteit als coach is absoluut niet de realiteit van je klant en de werkelijkheid is zo indrukwekkend dat ik je uitnodig om éigenlijk altijd voorzichtig te zijn met eigen meningen. Inzoomen en uitzoomen op andermans meningen is verrijkend, zorgt voor nieuwe invalshoeken en maakt communiceren best fijn. Een must-try in vergaderingen, gesprekken aan de keukentafel of waar dan ook!

Ik kwam mezelf tegen, en dat hoort ook zo. Ik leerde waarom het zo moeilijk is om neen te zeggen, waarom “people pleasen” en “perfectionisme” zo vaak aan de basis ligt van persoonlijke issues en professionele issues. Bijna iedereen die trajecten aangaat in loopbaancoaching mag er zeker van zijn dat de knoop niet (alleen) op werkvlak ligt.

Het draait om
“Geen keuzes kunnen maken” of “Teveel keuzes hebben”
“Geen neen kunnen zeggen tegen extra opdrachten of tegen collega’s en je baas”
“Bang zijn om niet oké gevonden te worden”

Gewoon “doordoen”, tegen beter weten in. Je eigen talenten niet meer kennen en zo te veel moeite moeten doen om vooruit te geraken. Steek maar alles in die rugzak, het werk moet goéd zijn, mensen moeten tevreden zijn, jij moet tevreden zijn. En dan kom je thuis en ook daar moet alles perfect lopen.

Sleutelwoorden “clean & lean”, “healthy” en “in perfect shape”.  “The perfect partner, buur or whathever”. Want wat gaan andere mensen eigenlijk wel zeggen en denken.

We willen allemaal de picture perfects in het leven. Guess what: minder kan ook. Moét ook.
Ben je gevoelig voor bovenstaande mind-fuckers? Dan nodig ik je uit om eens stil te staan wat maakt dat de lat altijd zo hoog moet liggen? Waarom de mening van anderen zo belangrijk is?

Waarom ik me verder specialiseer met de technieken van Life Coaching? Omdat er bij elke loopbaanvragen méér aan de hand is dan alleen ‘ik voel me niet meer oké in mijn job” of “ik weet het niet meer”.  Je bent wie je bent, uit opvoeding, uit levenservaring, uit waarden en overtuigingen,… Maar ergens zit er een kink in de kabel. En als we niet opletten, sluimert die kink verder in de opvoeding van jouw kinderen of sputter je maar door tot het niet meer gaat.

In een coachingtraject sta je –eindelijk- eens stil bij dat creepy gevoel waarom je éigenlijk alles hebt om gelukkig te zijn…maar dat “wauw” gevoel uitblijft. Knowledge is power. Ik ging ook door het bad om jullie nog beter te kunnen begeleiden. Opkomen voor jezelf, begrijpen waarom je denkt & doet, durven neen zeggen, durven hulp vragen. Het kan, het mag…het moet. Zo vechten we tegen het perfectionisme waar velen mee struggelen en maken we ons leven een stukje aangenamer.

Tonnen boeken heb ik mee op reis, maar ook wat light stuff zoals Flow en Feeling. Laat daar nu iets praktisch toepasbaar instaan waar jullie alvast mee aan de slag kunnen gaan. Enjoy!

 

Als je niet “nee” durft te zeggen, omdat je verwacht dat je weigering negatieve gevolgen zal hebben, stel je dan deze 4 vragen:

  1. Is het waar? Bv Je denkt misschien dat je collega boos zal zijn als je neen zegt, maar is dat zo?
  2. Weet je absoluut zeker dat het echt waar is? Je denkt echt dat ze ontstemd zal zijn, maar hoever gaat dat?
  3. Stel je voor dat je negatieve scenario waarheid wordt, wat voel je daarbij? Stress, angst, paniek?
  4. Stel je voor dat de negatieve gedachte weg is, hoe voelt dat nu? Kalm, evenwichtig? Dat is het gevoel waarnaar je kan streven.

Begin met een kleine “nee”.

  • Ga na waarom je “ja” zegt. Wil je anderen niet kwetsen, ben je bang voor conflicten? (ps: en denk eens aan jouw jeugd: wie mocht je mogelijks vroeger niet kwesten, voor wie moest je conflicten uit de weg gaan?)
  • Zeg in je hoofd “nee” en kruip in die rol. Zou het nu zo erg zijn als je die taak niet opneemt? Je stelt iemand kortstondig teleur, maar zijn er verder erge dingen gebeurd?
  • Zeg niet meteen “ja”. Luister naar jouw binnenste en naar wat hier voor jou echt het juiste antwoord is.
  • Een “nee” heeft een weerslag. Als je “nee” zegt tegen een opdracht op je werk, moet je verantwoorden waarom je het project niet wilt/kunt doen. Dat heeft misschien effect op de relatie met jouw werkgever. Maar zo kan die wél rekening houden in de toekomst met wat je echt wil.
  • En dan: oefenen, oefenen, oefenen tot elke beslissing jouw beslissing is.

Like what you read? Spread the word. Zelfinzicht werkt prima tegen stress (en burn-out!)

Liefs, Sofie

Pieces of the puzzle

Een blogpost…na een volle maand blogstilte…over hoe puzzelstukjes in elkaar vallen.

Waar ik afgelopen maand in godsnaam mee bezig was? In overdrive gaan, laten we het daarop houden. De agenda stond vol met coachings, externe opdrachten en nota’s wie-wanneer-welke kind-waar ging afhalen. Hoe ik in hemelsnaam ben kunnen blijven functioneren? Ik vraag het me soms ook af.

Maar ik licht je een puntje van de sluier.

Ik ben opgeleid bij Open Mind. Een centrum dat me leerde rekening houden met mijn “right brain” of in mensentaal: mijn gevoelskant, buikgevoel, intuïtie, you name it. Ik heb geleerd te functioneren met mijn linkerkant. Denken, analyseren, cijfertjes en lettertjes. Ik was er van overtuigd dat ik de familiezaak ging overnemen en besloot linkser dan links te gaan studeren: accountancy.

What was I thinking…

Verstand komt met de jaren alsook het buikgevoel. Ik studeerde Human Resources verder met als doel in Training & Development terecht te komen. Ok, het duurde me 10 jaar om er te geraken maar éigenlijk mag ik best fier zijn: mijn werk was altijd op maat van “mezelf”. Kon ik er mijn ei niet meer in kwijt, wel, dan trok ik m’n staart in. Innerlijk heb ik altijd mijn kompas gevolgd. Van nature. En ik maar “denken” dat ik een left-brainer was.

Deze week werd het me bij Open Mind allemaal duidelijk. Ik heb afgelopen maanden op 200% gedraaid vanuit mijn passie: mensen ondersteunen in hun groei. Let’s face it: je kan niet ééuwig in overdrive gaan maar vandaag ontdekte ik de rust en ik deel graag wat ik er mee ga doen.

Gedaan met piekeren welke richting ik uit kan gaan. Gedaan met piekeren over welke locatie er nu ideaal zou zijn. Gedaan met denken. Starten met voelen… me impulsief inschrijven voor een non-business training (écht!) en vooral coachen in het domein waar mijn denken en voelen samenkomen: de integratie.

Dus mensen: heb je soms het gevoel dat het niet stroomt, dat je je afvraagt “waarom blijf ik twijfelen”, dat je je niet 100% happy voelt op jouw werk, je altijd in een haast zit, of altijd met dié collega in de clinch ligt, de balletjes moeilijk in de lucht kan houden, niet genoeg energie meer hebt na de werkdag om actief te luisteren naar jouw kinderen of gewoonweg denkt “wat ís dat nu toch met mij?” Dan nodig ik jou uit met mij aan de slag te gaan om de beweging weer te herstellen en work-life te laten integreren. Er is áltijd een reden waarom “iets niet lukt”. Waarom je niet van job kán veranderen. Waarom je geen knopen kan doorhakken. No more. Gedaan met klassieke loopbaancoaching. Vanaf nu duik ik mee met jullie. Naar de oorsprong van al dat gepieker. Op weg naar meer veerkracht! Op weg naar energie-voor-10-en-iedereen-mag-het-weten! Op weg naar -knopen-doorhakken.

En trouwens gedaan met piekeren wat de beste plek is om tot inzicht te komen. Jullie zijn welkom bij me thuis. De plek waar ik mezelf ben als coach, de plek waar ík mijn work-life samen laat vloeien. Waar ik mijn positieve energie kan doorgeven en rust kan brengen.

Wat denk je, een goed idee? *

images

 

* who cares, het voélt goed, eindelijk vallen de puzzelstukjes in elkaar, dan doen we dat gewoon!