Naar de slachtbank

Heavy titel denken jullie?
Helaas, de meesten onder ons brengen regelmatig anderen naar de slachtbank.

  • Met (voor)oordelen
  • Mogelijks gekleurd
  • Mogelijks onwaar
  • En mogelijks met een lekker smeuïg sausje erover zodat het vuurtje snel verspreid

Afgelopen week postte ik een update op Linkedin hoe ik coaching tot nu ervaar en welke impact het heeft op mijn eigen “mens-zijn”. Hoe neutraal kijken én reageren in conversaties zoveel misverstanden & conflicten kan doen vermijden. Iedereen heeft een verleden die hij/zij meeneemt. Elkaar begrijpen en respecteren door écht te luisteren naar de boodschap, maakt communiceren zoveel mooier. Zonder te (ver)oordelen.
Meer dan 10.000 views… onvoorstelbaar.

En toch viel ik deze week ver van mijn stoel.
Van een publiekelijke (online dan nog wel!) slachterij.

Het is “no biggy” om neutraal te leren communiceren, perfect hoeft het niet te zijn maar de intentie zou al een mooie start zijn. Maar eerst: spreek de persoon eens aan. Communiceren kan alleen met meerdere partijen…anders is het slachterij. En dat willen we niet hé.

  • Regel nummer 1: we houden ons aan de feiten en zijn zelf verantwoordelijk hoe we deze interpreteren.Wat is het verschil tussen ‘Je bent duidelijk kwaad‘ en ‘Het lijkt me dat je kwaad bent?‘ Iemand die er kwaad uitziet heeft misschien gewoon een slechte dag en kan even niet meeleven met jou; dat heeft niet noodzakelijk iets met jou te maken.De feiten van jouw perceptie erop scheiden, is een eerste stap. Zo geef je de andere persoon ruimte om duidelijk te maken wat hun standpunt is, zonder zich te moeten verdedigen. ‘Je lijkt me kwaad, klopt dat?
  • Regel nummer 2: Beschrijf jouw gevoel. Je mag gerust kwaad, ongerust, teleurgesteld, verdrietig, jaloers zijn. Maar schuif de schuld niet in de schoenen van de ander! Je ervaart deze dingen door jouw interpretatie, neem dat mee in je communicatie. ‘Je bent voor de derde keer te laat deze week, ik ben eigenlijk een beetje teleurgesteld.‘. Daarmee geef je de ander ook ruimte om mee te leven met jou, in plaats van zich onmiddellijk te moeten verdedigen. Toon hoe jij de situatie ervaart, en je zal in de meerderheid van de gevallen begrip en respect krijgen.
  • Regel nummer 3: Achter een gevoel zit een nood. Je wil veiligheid, waardering, respect, samenhorigheid, orde, zelfexpressie… Druk ook deze nood uit, zodat de ander weet waarom je je verveeld voelt bij de situatie.
  • Regel nummer 4: Stel iets voor dat jouw noden zou vervullen. Maak het concreet, en zorg dat er met ja of nee op geantwoord kan worden. ‘Ik wil graag hebben dat je vanaf nu op tijd komt‘ is geen suggestie, het is een eis! Bovendien klinkt het niet erg aanlokkelijk. Beter zou zijn ‘Zou je in het vervolg op tijd kunnen komen?

Tuurlijk is het OK om jouw mening te geven. Maar het wordt minder hard en meer neutraal als je bovenstaande in het achterhoofd houdt.

Toe te passen thuis, met jouw partner/kinderen/ouders,… maar evenzeer op het werk. Byebye teamconflicten. Byebye openbare slachtingen op hln.be, facebook,… Ik pas vriendelijk. Jij ook?

d522c2fe1f8e5fdc1828531fd205923f--class-quotes-daily-quotes

Picture Perfect?

Bloggen vanuit Frankrijk, het is eens iets anders. Afgelopen twee weken dompelde ik me volledig onder in een zelfonwikkelingsbad. Ik had me voorgenomen in 2017 extra aandacht te geven aan persoonlijke groei, maar dat het zo een intensief traject ging worden, daar sta ik zelf van versteld.

Het principe is eigenlijk poepsimpel: een goeie coach belooft trouw aan de basisattitudes. Horen, zien en zwijgen wordt dan: de boodschap verstaan tussen de regels door, helder waarnemen en je mening voor jezelf houden. Jouw realiteit als coach is absoluut niet de realiteit van je klant en de werkelijkheid is zo indrukwekkend dat ik je uitnodig om éigenlijk altijd voorzichtig te zijn met eigen meningen. Inzoomen en uitzoomen op andermans meningen is verrijkend, zorgt voor nieuwe invalshoeken en maakt communiceren best fijn. Een must-try in vergaderingen, gesprekken aan de keukentafel of waar dan ook!

Ik kwam mezelf tegen, en dat hoort ook zo. Ik leerde waarom het zo moeilijk is om neen te zeggen, waarom “people pleasen” en “perfectionisme” zo vaak aan de basis ligt van persoonlijke issues en professionele issues. Bijna iedereen die trajecten aangaat in loopbaancoaching mag er zeker van zijn dat de knoop niet (alleen) op werkvlak ligt.

Het draait om
“Geen keuzes kunnen maken” of “Teveel keuzes hebben”
“Geen neen kunnen zeggen tegen extra opdrachten of tegen collega’s en je baas”
“Bang zijn om niet oké gevonden te worden”

Gewoon “doordoen”, tegen beter weten in. Je eigen talenten niet meer kennen en zo te veel moeite moeten doen om vooruit te geraken. Steek maar alles in die rugzak, het werk moet goéd zijn, mensen moeten tevreden zijn, jij moet tevreden zijn. En dan kom je thuis en ook daar moet alles perfect lopen.

Sleutelwoorden “clean & lean”, “healthy” en “in perfect shape”.  “The perfect partner, buur or whathever”. Want wat gaan andere mensen eigenlijk wel zeggen en denken.

We willen allemaal de picture perfects in het leven. Guess what: minder kan ook. Moét ook.
Ben je gevoelig voor bovenstaande mind-fuckers? Dan nodig ik je uit om eens stil te staan wat maakt dat de lat altijd zo hoog moet liggen? Waarom de mening van anderen zo belangrijk is?

Waarom ik me verder specialiseer met de technieken van Life Coaching? Omdat er bij elke loopbaanvragen méér aan de hand is dan alleen ‘ik voel me niet meer oké in mijn job” of “ik weet het niet meer”.  Je bent wie je bent, uit opvoeding, uit levenservaring, uit waarden en overtuigingen,… Maar ergens zit er een kink in de kabel. En als we niet opletten, sluimert die kink verder in de opvoeding van jouw kinderen of sputter je maar door tot het niet meer gaat.

In een coachingtraject sta je –eindelijk- eens stil bij dat creepy gevoel waarom je éigenlijk alles hebt om gelukkig te zijn…maar dat “wauw” gevoel uitblijft. Knowledge is power. Ik ging ook door het bad om jullie nog beter te kunnen begeleiden. Opkomen voor jezelf, begrijpen waarom je denkt & doet, durven neen zeggen, durven hulp vragen. Het kan, het mag…het moet. Zo vechten we tegen het perfectionisme waar velen mee struggelen en maken we ons leven een stukje aangenamer.

Tonnen boeken heb ik mee op reis, maar ook wat light stuff zoals Flow en Feeling. Laat daar nu iets praktisch toepasbaar instaan waar jullie alvast mee aan de slag kunnen gaan. Enjoy!

 

Als je niet “nee” durft te zeggen, omdat je verwacht dat je weigering negatieve gevolgen zal hebben, stel je dan deze 4 vragen:

  1. Is het waar? Bv Je denkt misschien dat je collega boos zal zijn als je neen zegt, maar is dat zo?
  2. Weet je absoluut zeker dat het echt waar is? Je denkt echt dat ze ontstemd zal zijn, maar hoever gaat dat?
  3. Stel je voor dat je negatieve scenario waarheid wordt, wat voel je daarbij? Stress, angst, paniek?
  4. Stel je voor dat de negatieve gedachte weg is, hoe voelt dat nu? Kalm, evenwichtig? Dat is het gevoel waarnaar je kan streven.

Begin met een kleine “nee”.

  • Ga na waarom je “ja” zegt. Wil je anderen niet kwetsen, ben je bang voor conflicten? (ps: en denk eens aan jouw jeugd: wie mocht je mogelijks vroeger niet kwesten, voor wie moest je conflicten uit de weg gaan?)
  • Zeg in je hoofd “nee” en kruip in die rol. Zou het nu zo erg zijn als je die taak niet opneemt? Je stelt iemand kortstondig teleur, maar zijn er verder erge dingen gebeurd?
  • Zeg niet meteen “ja”. Luister naar jouw binnenste en naar wat hier voor jou echt het juiste antwoord is.
  • Een “nee” heeft een weerslag. Als je “nee” zegt tegen een opdracht op je werk, moet je verantwoorden waarom je het project niet wilt/kunt doen. Dat heeft misschien effect op de relatie met jouw werkgever. Maar zo kan die wél rekening houden in de toekomst met wat je echt wil.
  • En dan: oefenen, oefenen, oefenen tot elke beslissing jouw beslissing is.

Like what you read? Spread the word. Zelfinzicht werkt prima tegen stress (en burn-out!)

Liefs, Sofie

Pieces of the puzzle

Een blogpost…na een volle maand blogstilte…over hoe puzzelstukjes in elkaar vallen.

Waar ik afgelopen maand in godsnaam mee bezig was? In overdrive gaan, laten we het daarop houden. De agenda stond vol met coachings, externe opdrachten en nota’s wie-wanneer-welke kind-waar ging afhalen. Hoe ik in hemelsnaam ben kunnen blijven functioneren? Ik vraag het me soms ook af.

Maar ik licht je een puntje van de sluier.

Ik ben opgeleid bij Open Mind. Een centrum dat me leerde rekening houden met mijn “right brain” of in mensentaal: mijn gevoelskant, buikgevoel, intuïtie, you name it. Ik heb geleerd te functioneren met mijn linkerkant. Denken, analyseren, cijfertjes en lettertjes. Ik was er van overtuigd dat ik de familiezaak ging overnemen en besloot linkser dan links te gaan studeren: accountancy.

What was I thinking…

Verstand komt met de jaren alsook het buikgevoel. Ik studeerde Human Resources verder met als doel in Training & Development terecht te komen. Ok, het duurde me 10 jaar om er te geraken maar éigenlijk mag ik best fier zijn: mijn werk was altijd op maat van “mezelf”. Kon ik er mijn ei niet meer in kwijt, wel, dan trok ik m’n staart in. Innerlijk heb ik altijd mijn kompas gevolgd. Van nature. En ik maar “denken” dat ik een left-brainer was.

Deze week werd het me bij Open Mind allemaal duidelijk. Ik heb afgelopen maanden op 200% gedraaid vanuit mijn passie: mensen ondersteunen in hun groei. Let’s face it: je kan niet ééuwig in overdrive gaan maar vandaag ontdekte ik de rust en ik deel graag wat ik er mee ga doen.

Gedaan met piekeren welke richting ik uit kan gaan. Gedaan met piekeren over welke locatie er nu ideaal zou zijn. Gedaan met denken. Starten met voelen… me impulsief inschrijven voor een non-business training (écht!) en vooral coachen in het domein waar mijn denken en voelen samenkomen: de integratie.

Dus mensen: heb je soms het gevoel dat het niet stroomt, dat je je afvraagt “waarom blijf ik twijfelen”, dat je je niet 100% happy voelt op jouw werk, je altijd in een haast zit, of altijd met dié collega in de clinch ligt, de balletjes moeilijk in de lucht kan houden, niet genoeg energie meer hebt na de werkdag om actief te luisteren naar jouw kinderen of gewoonweg denkt “wat ís dat nu toch met mij?” Dan nodig ik jou uit met mij aan de slag te gaan om de beweging weer te herstellen en work-life te laten integreren. Er is áltijd een reden waarom “iets niet lukt”. Waarom je niet van job kán veranderen. Waarom je geen knopen kan doorhakken. No more. Gedaan met klassieke loopbaancoaching. Vanaf nu duik ik mee met jullie. Naar de oorsprong van al dat gepieker. Op weg naar meer veerkracht! Op weg naar energie-voor-10-en-iedereen-mag-het-weten! Op weg naar -knopen-doorhakken.

En trouwens gedaan met piekeren wat de beste plek is om tot inzicht te komen. Jullie zijn welkom bij me thuis. De plek waar ik mezelf ben als coach, de plek waar ík mijn work-life samen laat vloeien. Waar ik mijn positieve energie kan doorgeven en rust kan brengen.

Wat denk je, een goed idee? *

images

 

* who cares, het voélt goed, eindelijk vallen de puzzelstukjes in elkaar, dan doen we dat gewoon!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Work Life Integration

Afgelopen week was Prof. Elke Van Hoof aan het woord in De Afspraak. Onderwerp van dienst: werkbaar & wendbaar werken. Preventie tegen burn out. Of ook wel: work life integration.

Het boeit me mateloos. Weg met het cliché: work-life moet in balans zijn. Je zal het mij ook niet meer in de mond horen nemen. Alsof die twee los van elkaar staan. No way.
In elke infosessie loopbaancoaching benadruk ik het belang jouw “ik” in jouw job te kunnen leggen maar ook toe te laten dat jouw brein jouw werkpassie kan plaatsen in het dagelijkse (privé)leven. Ik herinner me het nog als vandaag toen ik net aan de slag ging als recruiter. Óveral zag ik bedrijven waar ik mee kon samenwerken. Vermoeiend als je dat wil bannen. Jouw hoofd schreeuwt “jeej, dit is fun” maar maakt geen onderscheid of je nu in werkmodus bent of privémodus. Hoeft ook niet. Hoe jammer zou het zijn als een fotograaf tijdens een wandeling met zijn gezin niet overal mooie composities zou mogen zien en die gave zou moeten uitschakelen.

Eens je jouw passie hebt gevonden, is het dik ok om beide werelden door elkaar te laten lopen. Wie maakt er dan een probleem van? Juist ja, diegene die (nog) niet doen wat ze gráág doen.

Ok, dat is kort door de bocht. I know. Wat maakt de integratie tricky? En ik gebruik specifiek ‘tricky’ want elke valkuil geeft ook opportuniteiten. It’s al about…juist ja, the balance. En acceptatie dat beide werelden perfect door elkaar mogen lopen!

  • Digitalisering. We worden overal en altijd geprikkeld door nieuws, berichten, foto’s en ons hoofd maakt géén onderscheid tussen work & life dus tijdens onze “werktijd” zien we van alles passeren op onze smartphone (the fear of missing out, zéker bij de jonge generaties) en in onze “privétijd” merken we informatie op dat nuttig kan zijn voor onze job. Doodnormaal. Last van té veel prikkels. Hier kan je passende literatuur vinden én bruikbare apps.
  • Flexwerk. Start en stoptijden lopen steeds meer door elkaar. Hoera voor bedrijven die inzetten op jouw focuspiek. Als jouw collega om 22u nog een mail stuurt, is het écht ok om maar de volgende dag te antwoorden als jouw start & stoptijden anders liggen. Maak dit bespreekbaar in jouw bedrijf. Werk een charter uit. En respecteer omgekeerd ook dat je niet direct een antwoord hoéft terug te verwachten. Wil je werken tijdens jouw vakantie? Fine, maar verwacht niet dat iédereen dezelfde behoefte heeft. Zeker niet in een leidinggevende rol. Communiceer in jouw team wat werkt…of niet werkt. Maak desnoods gebruik van jouw mailplanner om mails of berichten op een ander tijdstip te laten vertrekken.
  • Home office. Zalig om de files de loef af te steken en lekker thuis te werken. Wat een voordeel. Maar ook hier zit je midden in jouw privésfeer. Wasje insteken in plaats van koffiepauze met de collega’s. Het kan allemaal en dat is ook héél ok. Dit is een mooi voorbeeld hoe de privésfeer insijpelt in jouw werksfeer en omgekeerd. Voor sommigen werkt het perfect om aan de eettafel te werken, tussen de kleurpotloden van hun kroost, in jogging. Anderen installeren zich liever in hun bureau in maatpak. Zoek uit waar je je het beste bij voelt.

We werken zoveel tijd van ons leven. Moet dat niet fijn zijn? Mogen we geen fun hebben met onze collega’s na de uren zonder op de klok te moeten kijken en het als een verplicht nummertje te zien? Er zijn nog nooit zoveel relaties ontstaan op de werkvloer! (noot: alleen dik ok als je single bent #duh) Hoe meer je je job ziet als iets wat je moét doen, hoe moeilijker het is om die graag te doen. Geldt ook privé! Ik denk dan aan mezelf: jakkes, ik moet nog gaan sporten. Als het een verplicht nummertje wordt: stekker eruit! (als jouw context het toe laat tenminste. Soms moét je sporten voor jouw gezondheid en soms moét je werken om te kunnen (over)leven)

Mijn punt: het is perfect OK om integratie na te streven tussen werk & privé. Waarom zou je plezier & ontspanning niet kunnen associëren met werk? Ga voor tweerichtingsverkeer en alles zal veel vlotter stromen! Minder stress, meer genieten.

Fijn weekend! 

1-taCzettWP0ysSfDVCN42Rg

Let’s light a fire

Afgelopen week zag ik deze geweldige fb-post passeren van Gerrit (TeachMe.be) die perfect verwoordde hoe ik me op dat moment voelde… As promised neem ik graag de leukerds er uit en smijt ik deze op de blog. Een “aha” moment delen, want dat had ik wel. Je even begrepen voelen als ondernemer. Want face it, schouderklopjes moet je doorgaans aan jezelf (kunnen) geven als je ondernemer bent. Lees, geniet en herken…

Ergens in social media land…

Gisteren boeiend gesprek gehad met Kobe (van de podcast “De Kapitein Kobe show”)

We hadden het er over hoe we als zelfstandige ondernemers soms zo’n andere visie hebben op het leven en op het concept “werk”.

We doen dingen anders. En dat is vreemd voor veel mensen.

We zien “werk” niet als een verplichte plek om aanwezig te zijn van 9 tot 5 om te overleven.

We zien “leven” niet als iets dat gebeurt na het werk of tijdens de vakanties.

We zijn op vreemde uren aan het werk (er zijn hier al menige updates geschreven om 3u ’s nachts, lang leve de schedule functie). 38-uren-week? Hah!

We zijn op vreemde uren niet aan het werk. Of een boek aan het lezen in de zon. Omdat het kan.

We werken aan dingen. Soms dagen, weken, maanden of zelfs jaren nog voor het een euro heeft opgebracht.

We dromen van grootse plannen. Die nu nog o-zo veraf lijken. Maar waar we toch al kleine stapjes naartoe zetten.

We steken onze passie en ziel in iets… in de hoop dat iemand het koopt.

We nemen risico’s. Met onze eigen euro’s dan nog wel. Natuurlijk niet onberekend… Maar toch altijd risico.

De grens tussen werken en niet werken wordt soms zo dun. Work-Life balance staat niet onze woordenboek.

En af en toe krijg je het gevoel van:
“… wat ben ik toch allemaal aan het doen?”
“… Ben ik dit wel waard?”
“… Kan ik dat wel?”

En dan is het even moeilijk…
In je hoofd gaat het van “… Zou ik niet gewoon terug ‘normaal doen’? *Fuck This Shit*. Gaan werken voor een baas en mij van niets aantrekken.”

Maar weet je wat?
Het is heerlijk, en ik zou geen moment meer willen ruilen.

Het is heerlijk om je eigen ding te doen.
Wat je wil, wanneer je wil, waar je wil.

En wat ben ik dankbaar dat ik DIT kan doen. Mensen helpen met wat ik graag doe en goed kan.

Maar man, het is verdomme niet gemakkelijk, zo je eigen ding doen. Wees daar maar zeker van.

Geweldig echt!  

Best spannend dat ondernemerschap. Je kan op één dag tijd alle emoties doorlopen. Om de volgende dag weer op te staan en te denken “Let’s do this”.  Fuck de file. Meer tijd om na te denken. Fuck personeel. Even onze bijna-gepensioneerde-duizendpoot extra in de bloemetjes zetten. Omdat je haar werk apprecieert. Omdat je weet hoe verdomd moeilijk het is en zal blijven om haar te vervangen (wat een lelijk woord, Marleen, je bent onvervangbaar!) en dat in tweevoud, o ja, we zoeken 2 werkpaardjes in onze retailhub. Steek alle kaarsen aan die je maar kan vinden. Fuck “code rood”, let’s light some fire, passie mag branden. Dat het vuurtje maar snel verder zet. Zodat de coaching passie er met vonken verder af kan spatten. We zitten niet stil, broeden voort, delen ideeën en krachten. Plannen smeden voor de 2de helft van het jaar. “Zomertijd, tijd voor reflectie” remember. Broeden jullie op mooie dingen? Staat jullie passie in vuur & vlam?

I do hope so!

1-quote-about-managers-light-a-fire-under-people-leaders-li-image-coloured-background

Personal #TGIF

Wow, wat een week. Ik neem even de tijd voor een persoonlijke blogpost. Om even de emoties van me te schrijven, te benoemen, een plaats te geven en dan weer verder te knallen.

Afgelopen week dompelde ik me onder in de wereld van imperfectie, het toelaten van schaamte en focus op het positieve. Hoe het mij is af gegaan? Wel, G-E-W-E-L-D-I-G!

No shit, ligt het aan de hormonen, no idea, maar i’m on a roll. Het besef dat we, sorry ik, tonnen energie en tijd heb “verscheten” met “wat als”, “ja maar” en het luisteren naar klaagzang en gemopper van anderen…het doet me wat. Ik ben van nature een pleaser, een doe-voor-iedereen-goed persoon. En laat dat nu mijn grootste vlek zijn die sinds kort weer wat minder blind is geworden. Ik functioneer goed rond mensen, vind hun verhalen fascinerend en ga graag mee in hun verhaal. Dat oplossingsgericht beestje en “helper syndroom” zit er ingebakken. Niks mis met empathie maar je doet er éigenlijk niemand een plezier mee.

Vanaf nu pak ik het anders aan. Empathie krijg je van mij door een oprecht geïnteresseerde neutraliteit (poging tot – ik ben ook maar een mens). Gedaan met pleasen en de stekker te zijn van de ventilator. En ik trek de lijn door als coach. Laat me de richtingaanwijzer zijn voor coachees, katalysator voor nieuwe inzichten. Je hoort vaak ‘loopbaanbegeleiding heeft me geen zak inzicht gegeven”. Wel, stel jezelf dan eens de vraag: wát heb je gedaan in de sessie? Gepraat? Geventileerd? Of actief gewerkt op vragen en met een concreet actieplan afgesloten? De coachee zit aan het stuur om tot de bestemming te komen, maar ik garandeer wel dat het spannend wordt op de weg en je focus krijgt op de obstakels. Laten we het kaf eens van het koren scheiden in het bos vol coaches en actiegericht loopbaancoachen. Niet sturen, wel inzichten geven. Mijn eigen kwaliteiten optimaal inzetten om de coachee in zijn kracht te zetten. Sounds great, niet?

Ik heb er zin in. Eerlijk waar. Intens genieten van de positieve vibe in mijn hoofd en rondom mij. In het Nieuwe Mentaal las ik volgende tips:

  • Ga voor minstens 12 happy moments per dag. Voor elk “shit”moment heb je 5 opkikkers nodig. Zoek het niet te ver: een lekker koekske bij de koffie telt mee!
  • Hou elk happy moment minstens 30 seconden aan en g-e-n-i-e-t! Geen zever: ik paste het toe en krijg er letterlijk rillingen bij. Blanche vanmorgen op de radio en gaan! Het gevoel dat er dan door je lijf gaat door bewust stil te staan bij een gelukzalig moment…onbeschrijfelijk. Mijn dansende kinderen vanmorgen…onbeschrijfelijk.

Mij heb je mee. Ik maak er een mindset van. Positivisme leer je niet door er over te lezen, maar door te doen.  Doen jullie mee?

Ps: TGIF staat in deze blogpost niet voor Thank God it’s Friday maar waar ben jij op deze mooie vrijdag dankbaar voor? #brenebrown. Spreek het als een mantra uit.
Ervaar, geniet, bekrachtig!

TGIF voor de boeiende groei-week, inzichten die me zelf versterken als coach, als mens. De zon, verse Bloomon bloemen en een zonneterras in wording. Aanvaarding voor het laagje stof in ons anders-zo-clean-huis maar dankbaar voor de transformatie-in-wording. Dankbaar voor mijn felle dochter-van-bijna-5 die me trots in mijn oor komt fluisteren dat ze op de mond gekust heeft (whaaaat?!) maar dan ook de dag erna komt zeggen dat ze het toch maar niks vindt en even stopt met verliefd zijn. Dankbaar voor mijn even felle dochter-van-bijna-2 die elke dag met een grote glimlach door het leven gaat. Samen dansend op K3. Dankbaar dat manlief deze week groeit in draagkracht. Dankbaar voor mijn eigen draagkracht om positief in het leven te staan. 

18699814_10156337159884498_4059395671344300890_n

Fijn weekend! x Sofie

 

 

Fuck Perfect

Ik beloofde jullie mijn aha erlebnissen te delen, wel, deze kan best wel tellen. Ik las afgelopen week “The Gifts of Imperfection” van Brené Brown. De eerste helft kon me maar weinig bekoren, maar dan… uit het niks, boenk patat er op: be kind to yourself.

Het boek blend mooi met de schrijfsels van Elke Geraerts die zweert bij veerkracht om opgewassen te zijn tegen tegenslag. En laten we nu net weer wat mooie formats achter de kiezen hebben om het geheel compleet te maken.

Duiken jullie mee?

Iedereen heeft wel eens dat knagend gevoel dat de dingen niet lopen zoals ze moeten lopen. Best normaal, maar geen evident gevoel als je overspoeld wordt met happy-super-trooper-instagram&facebook-posts. Les 1: fuck perfect. Achter elke mooie foto of quote zit ook maar een mens. Eentje die graag de happy moments in de verf zet – niks mis mee- maar maak je geen illusies: iedereen zegt wel eens kak! Zo zit het leven in elkaar. Voor iedereen, ook voor de über positivo’s onder ons. Alles is cyclisch, en iedereen moet om de zoveel tijd over die berg. Accepteer dat en het leven zal er al zó anders uit zien. En stop eens met vergelijken. Het slorpt tonnen energie.

Les 2: be kind. Letterlijk hé: terug een kind zijn. Mijn dochters zijn een pracht voorbeeld. Ze beginnen luidkeels te zingen als ze muziek horen en dansen er op los. Let it go. Oh wat is dat een mooie zin. Maak voor jezelf een playlist met happy songs en kelen maar. En als de meiden het niet zint: dan zéggen ze dat! En hier komt dus les 3: spreek eens uit wat je niet goed gaat.

Op werkvlak kan je dit heel gemakkelijk doen, maar ik zag het nog nergens toegepast worden in mijn loopbaan. Het is zo een toegankelijke tool dat alles bespreekbaar maakt, langs béide kanten. Ga eens in dialoog met jouw leidinggevende en be amazed wat het effect zal zijn. Ook voor hiring managers een mooie tool om meer inzicht te krijgen in wat iemand drijft. Lijst voor jezelf op waar de verwachtingen niet in lijn liggen:

  • Op fysiek vlak: vb loon, workspace, titel,…
  • Op emotioneel vlak: vb erkenning, een sorry voor een issue,…
  • Op mentaal vlak: vb wens om opleiding te volgen, kennis te delen, andere uitdaging in taken…
  • Op sociaal vlak: vb de druk om 24/24 bereikbaar te zijn, een collega waar het niet mee klikt

Maar ook de leidinggevende kan dit van zijn of haar kant doen (Fysiek: op tijd komen, resultaten halen. Emotioneel: meer betrokken zijn, mee bouwen aan sfeer en gezelligheid. Mentaal: moeite doen om te leren en nieuwe zaken op te nemen. Sociaal: loyaal zijn en gaan voor teamspirit). En zo krijg je een mooie synergie. Moest ieder team dit systematisch toepassen, mijn job zou al voor de helft overbodig zijn!

Zo ver zijn we al: we accepteren ons shitty gevoel dat we af en toe hebben, focussen ons om positieve gedachten, bannen de negatieve en geven volle gas op een goed plaatje richting werk. We plannen een gesprekje met onze leidinggevende en spreken éindelijk uit wat op ons hart ligt. Wapen je tegen tegenstroom, die zal er ook zijn. Voor wat, hoort wat.

En dan: actie! Komen jullie er samen uit: great! Maar wat als de wegen zich scheiden? Geen nood, als positivo zijn we elke verandering als een uitdaging. Want we hebben uitgesproken waar het schoentje wringt en kunnen nu perfect benoemen hoé we het anders willen.

Ik geef nog even de ultieme tips & tricks (die je kan trainen!) mee uit Mentaal kapitaal op de weg naar imperfectie met tonnen veerkracht in de rugzak:

1/ Werk aan zelfcontrole: motivatie moet uit je buik komen
2/ Optimist tot in de kist!
3/ Focus: één ding tegelijk. Multitasken leidt écht niet tot perfectie.
4/ Bewustzijn: ban negatieve gedachten, écht hé!

Zorg daarnaast voor een opperbeste breinhygiëne, ’t is te zeggen: veel slaap, gezonde bokes eten en hop met die beentjes! En dan komt alles goed.

Echt waar!

download